Następnego dnia pojechaliśmy w miejsce owiane dobrą sławą, a mianowicie do Vratnej na Słowację.
W sumie spodziewałem się, że o tej porze, o której tam dotrzemy będzie mało ludzi, a później zjadą się wszyscy regulrani narciarze wraz ze swoimi rodzinami.
Jak się okazało na miejscu..nic takiego się nie zdarzy.
Po wjechaniu gondolką okazało się, że nie ma tam ani 1m kwadratowego wyratrakowanej trasy?! Dla mnie bomba, dla inych również, aczkolwiek pojawiły się tam w finale jakieś zwyczjne narciuchy, jednak do nich już nie będziemy wracać.
Za nim uruchomiono kolejkę staliśmy w długiej – jak na 8 rano – kolejce, która składała się wyłącznie z szerokich nart. Przy czytnikach dolnej stacji ten sam widok + kilku snowboarderów o preferencjach poza trasowych.
Otwarcie bramek przypominały start koni podczas wyścigów na Służewcu. W życiu czegoś takiego nie widziałem.
Każdy obecny chciał założyć pierwszy ślad i wszyscy mieli lekką wyjebkę na uczucia, emocje i sentymenty..
Nadal w szoku, poturbowani, ale cali, w drodze po pierwszą linię..
Na górze pełna sraczka z zachwytu, mimo, że pogoda średnia..
Można cisnąć „wzdłuż” gondolki, lub skorzystać z orczyka, sztuk „1″..
Ewentualnie zjeść coś na zimno..
Lekko pizgało..
Przez cały dzień eksplorowaliśmy teren. Poszły dropy..
Strome i ciasne mini żlebiki..
Kostek niestety zaliczył dosyć niefartownny upadek, który sprawił, iż musiał odpuścić sobotnią jazdę..
Jednak myli się ten komu się wydaje, że ten synek jest miętczakiem. Na dowód hiper dynamiczna nagrywka, do której materiały Kostecki zbierał w piątek i w sobotę, do momentu uderzenia nerką w kamień..
Ja natomiast zmontowałem sobie coś pod Maanam..
Zdjęcia ukradłem Mirkowi
